مردی ژاپنی بعد از پی بردن به رابطه عاشقانه همسرش با یک مرد سفیدپوست در اقدامی جنون آمیز همسر و دو فرزندش را به قتل می رساند.روح آزرده کودکان دامن گیر سفیدپوستان ساکن ژاپن میشود.....
ارواح دختر و پسر به قتل رسیده٬با کینه خیانت مادر و نامهربانی پدر آنقدر خبیث میشوند که همه سفیدپوستانی که پا به خانه نفرین شده شان می گذارند را می کشند.
این فیلم به ظاهر ساده کینه های غیرمنطقی شرقی ها را شخم میزند و زشتی هائی رو میشود که برای ما ناآشنا نیست:چون من دوستت دارم یا مال منی یا برای هیچ کس! یک حس مالکیت بچه گانه٬دقیقا همان حسی که ما به اشیا موردعلاقه خودمان داریم! اقدامات غیرعقلانی همچون مزاحمتهای پی در پی بعد از جدائی٬تهدید٬اسیدپاشی و....اعمالی ست که بیشتر در جوامع سنتی دیده میشود.از نظر روانشناسی عبارت تو مال منی بیانگر خودخواهی های نابجای ماست و اصولا از نظر گرامری هم این جمله٬جمله زشت و پراشکالی ست.
فیلم کینه ۱ ترسناک ترین فیلم سال ۲۰۰۴ شناخته شد و حالا کینه ۲ بعد از دو سال به ما یادآوری می کند که احساس کینه نقطه پایان ندارد٬حتی در پایان فیلم کینه ۱ هم که بیننده فکر می کند همه چیز به خیر و خوشی به پایان نزدیک میشود می خواهد نفسی به راحتی بکشد و منتظر تیتراژ است اما ارواح خبیث می آیند و بدون دیالوگ می گویند:این کینه کینه ای ست ابدی.
از این رو از این فیلم در جوامع سنتی استقبال چندانی نشد تا حدی که منتقدین ایرانی این فیلم را از ژانر وحشت خارج کرده و آن را فیلمی ساده انگارانه و مسخره نقد کردند!
البته در ایران تا بوده همین بوده منتقد فیلم فقط باید نقاط ضعف فیلم را بیان کند و از نظر یک منتقد ایرانی هیچ فیلمی نقاط مثبت و روشن ندارد.
اگه هنوز فیلم کینه ۱ رو ندیدین پیشنهاد می کنم از دستش ندین.تا جائیکه من خبر دارم کینه ۲ هم در جشنواره فجر اکران شده. |
